Buntownik nie bez powodu

Autor słynnych “Nędzników“ i “Katedry Maryi Panny w Paryżu“. Jednym tchem wymieniany obok najdonioślejszych twórców literatury francuskojęzycznej. Jego dzieła słyną z rozległych opisów i rozgorączkowanych serc bohaterów. Wywrotowiec i wygnaniec: Victor Hugo.

Chcę być Chateaubriandem lub nikim

Victor Hugo przyszedł na świat w 1802 roku w burgundzkim Besançon. Pisarz lubił przedstawiać się jako dziecko przeciwstawnych sił, gdyż ojciec był uznanym oficerem wojsk napoleońskich, zaś matka zagorzałą rojalistką. Rozpoczął studia prawnicze, ale nigdy ich nie ukończył i całkowicie poświęcił się pisarstwu. Przystał do nowo powstałego programu romantyków. Był zwolennikiem ideałów wolnościowych i dał się poznać jako obrońca najuboższych warstw społeczeństwa. Otwarcie krytykował politykę państwową. Dobrowolnie opuścił kraj i udał się na tułaczkę, ostatecznie osiadł na wyspie Guernsey, gdzie powstała część jego późniejszych dzieł. Do Francji powrócił dopiero po upadku II Cesarstwa. Na własne życzenie miał być pochowany jak nędznik, o których pisał: w prostej trumnie i bez ceremoniału. Na pogrzebie stawiły się tysiące żałobników. Po śmierci spoczął w Panteonie obok największych sław swoich czasów. Hugo dał się poznać jako wzięty dramaturg i poeta, choć najwięcej poklasku przyniosły mu utwory prozatorskie.

O wolności i innych potworach

Do najznamienitszych powieści autora należą:

– “Han z Islandii“ (1823 r.) – nietypowa wprawka literacka. Inspiracją miały być romanse grozy i dokonania Waltera Scotta. Utrzymujący w napięciu opis konszachtów panujących na dworze duńskim. W tle przewijają się niepokoje społeczne oraz brawurowe morderstwa islandzkiego okrutnika

– “Katedra Maryi Panny w Paryżu“ (1831 r.) – ceniona historia grzesznego uczucia, jakie żywi Frollo, archidiakon paryskiej katedry, do cygańskiej kobiety o imieniu Esmeralda. Hugo ujawnia się jako mistrz dygresji i skomplikowanych fabuł. Typowe dla twórczości autora wynaturzenie znajduje swój wyraz w postaci tajemniczego dzwonnika o nieznanych zamiarach

– “Nędznicy“ (1862 r.) – książka uznawana za ukoronowanie dorobku pisarza. Akcja jest wartka i wielowątkowa: paryska biedota zmaga się z trudami dnia powszedniego, studenci znajdują się w przededniu buntu, nieustępliwy policjant Javert podąża w ślad za cieniem, który miał dawno przeminąć, a między tym wszystkim obserwujemy narodziny pierwszego uczucia

– “Rok dziewięćdziesiąty trzeci“ (1874 r.) – ostatnia powieść pisarza, zarazem pochwała działań Komuny Paryskiej ukryta pod barwną wizją wojen wandejskich. Monarchistyczny markiz de Lantenac pragnie wymierzyć sprawiedliwość i rozpoczyna konflikt z okoliczną ludnością hołdującą republikanom. W ostatniej chwili zwycięży polityka czy serce?